Strona główna
Aktualności
Patron
Hymn
Historia szkoły
Dyrektor i nauczyciele
Dokumenty
Galerie
Prace uczniów
Kalendarz
Plan lekcji
Kontakt
Samorząd uczniowski
Linki




Jędrzejów Nowy przez wiele wieków był posiadłością rodu ziemiańskiego Jędrzejowskich. W majątku tym obok pałacu stała obszerna stajnia dla koni, bo tu zatrzymywała się szlachta, która ze wschodnich krańców Polski podążała na elekcję do Warszawy. Chłopi, którzy pracowali na pańskiej ziemi odrabiając pańszczyznę, mieszkali na wsi obecnie zwanej Jędrzejów. Ostatnim z właścicieli majątku Jędrzejów był szlachcic Marecki, który po powstaniu 1863 roku rozparcelował swój majątek i sprzedał ziemię po wysokich cenach. Miejscowa ludność, która pracowała od pradziada na pańskim nie miała pieniędzy aby płacić wysokie sumy za ziemię, więc ziemia zostaje sprzedana chłopom z dalszych okolic, przeważnie z za Kałuszyna. Jak wiemy ówczesny dziedzic, tak jak wszyscy panowie nie dbał o naukę dzieci chłopskich, więc dzieci uczyły się w domu sztuki czytania, jeżeli ktoś z domowników umiał czytać. Kiedy w Jędrzejowie Nowym powstało na parcelach kilka gospodarstw, wtedy gospodarze założyli sobie szkołę elementarną, w której uczył jeden z nich i to tylko w okresie zimy kiedy miał więcej wolnego czasu. Uczył czytać i pisać po polsku w ukryciu przed władzami carskimi. Nazwiska ówczesnych nauczycieli przechowały się w pamięci tutejszego społeczeństwa. Byli to Czerwiński Jan, Milewski Piotr, Mroczek Piotr i wielu innych. Najbliższe szkoły gminne były w Cegłowie i Jakubowie. Oficjalna Szkoła Państwowa powstała w Jędrzejowie dopiero w roku 1918 w mieszkaniu ob. Piotra Milewskiego. Nauczycielem tej szkoły był młody człowiek nazwiskiem Ostrowski, który pozostawił po sobie bardzo miłe wspomnienia. Pracował wiele z młodzieżą dorastającą, organizując życie kulturalne na wsi. W roku 1924 został podniesiony stopień organizacyjny szkoły i stała się ona szkołą o 2 nauczycielach z najwyższą klasą V-tą. Kierownikiem tej szkoły był absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Siennicy Konca Marian. W kilka lat potem Szkoła w Jędrzejowie otrzymała trzeciego nauczyciela i wtedy najwyższą klasą była klasa VI-ta. Ten stopień organizacyjny szkoły trwał aż do roku 1947. W roku 1947 przybył czwarty nauczyciel i szkoła stała się pełną siedmioklasową. I od tej pory młodzież tutejsza miała możliwość ukończenia szkoły podstawowej na miejscu. Młodzież po ukończeniu szkoły podstawowej zaczęła uczęszczać do szkół średnich. Były takie roczniki, że absolwenci w 100% poszli do szkół średnich, wykształciło się wielu inżynierów, oficerów, lekarzy, mechaników, nauczycieli itp.

Warunki lokalowe szkoły.

Od początku swego istnienia szkoła mieściła się w izbach wiejskich, wynajętych, rozrzuconych po wsi. Po okupacji szkoła przeniosła się do dwóch domów pożydowskich, niedostosowanych do potrzeb szkolnych. Domy te były odległe o 150m, a w nich mieściły się po 2 izby lekcyjne. W roku 1962 zaczęto starać się o budowę szkoły, ale w powiecie były szkoły, które miały gorsze warunki lokalowe więc starania te nie przyniosły efektów. W 1966 roku 26 kwietnia spalił się jeden z budynków, w którym były dwie izby lekcyjne. Po pożarze cała szkoła miała do dyspozycji pozostałe dwie sale lekcyjne, na 6-ciu nauczycieli i 7 klas nie połączonych.
Pierwszymi z obywateli, który dał szkole swoją izbę na klasę, sam mając tylko dwie był obywatel Tomasz Gośliński. Od września 1966 roku nauka odbywała się w 6-ciu izbach lekcyjnych z których 4 były bardzo małe. Do wynajętych izb brakowało sprzętu szkolnego, aby można zamienić je na klasy szkolne. Z pomocą przyszły wtedy sąsiednie szkoły, jak Nr 3 z Mińska Mazowieckiego, Szkoła Podstawowa z Cegłowa, Kałuszyna i Kuflewa.
W roku 1967 w miesiącu styczniu rozpoczęto budowę obecnego budynku szkoły - Pomnika Tysiąclecia.